"പ്രീയേ"...,നിനക്കെന്നെയും, എനിക്കു നിന്നെയും മനസിലാക്കാന് കഴിയാതെപോയല്ലേ ....?
മനസ്സ് എന്നെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചപ്പോള് അവിടെ ഒരു നഷ്ടവസന്തത്തിന്റെ ചിറകടിശബ്ദം മാറ്റൊലി കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു .....
സ്മരണകളുടെ തിരയില്പ്പെട്ട് മനസ്സു പിടയുമ്പോള് ഞാന് ഒരിക്കല് കൂടി
തളരുകയാണ്....
എല്ലാം മറക്കാനുള്ള കരുത്തു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്..
പക്ഷെ സ്നേഹത്തിന്റെ രക്തത്തില് തൊട്ടാല് പെട്ടന്നങ്ങനെ മറക്കാന് കഴിയും.....
പ്രഭാതത്തിന്റെ കുളിര്മയോടെ .. . നട്ടുച്ചയുടെ തീഷ്ണതയോടെ...സഡ്യയുടെ
സൗന്ദര്യത്തൊടെ...
ഒടുവിലേ രാവിന്റെ നിശബ്ധതയോടെ എന്നില് വലയം പ്രാപിച്ച ......
ആ നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രണയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ദുഖസ്മ്രതികളുമായി ഞാന് തളരുമ്പോള്...
നീ... നീ എന്നെ സേഹിച്ചിരുന്നു എന്നത് ഓര്ത്ത് ഞാന് ആശ്വസിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു.........
